Να σταματήσουν τώρα οι θάνατοι στα σύνορα.
Σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και στον θάνατο.


Εμείς οι κάτοικοι των δυο πλευρών του Αιγαίου νοιώθουμε σοκαρισμένοι και βαθειά θυμωμένοι για τους θανάτους χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στο πέρασμά τους στην Ευρώπη.Οι θάνατοι αυτοί είναι το άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής της Ευρώπης φρούριο: Των ερμητικά κλειστών συνόρων και της έλλειψης κάθε άλλου τρόπου ώστε αυτοί οι άνθρωποι να ζητήσουν προστασία.

Δεκάδες τα τραγικά ναυάγια που έλαβαν χώρα στο Αιγαίο από τον Αύγουστο του 2012 μετά την ολοκλήρωση του φράχτη στα χερσαία σύνορα του Έβρου ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία . Στο Φαρμακονήσι, στην Λέσβο, στην Σάμο , κοντά στον Τσεσμέ, το Kuşadası ή την Σμύρνη αλλά και στο ποτάμι του Έβρου.

Μικρά παιδιά, γυναίκες και άνδρες: πρόσφυγες από Συρία, Αφγανιστάν , Σομαλία,Ερυθρέα και άλλες εθνικότητες πέθαναν στο Αιγαίο και στον Έβρο καθώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον πόλεμο την φτώχεια και τις πολιτικές διώξεις. Πέθαναν κατά το πέρασμά τους στην Ευρώπη ώστε να βρουν καταφύγιο. Τα σώματά τους βρέθηκαν στις ακτές μας ή χάθηκαν στο Αιγαίο. Πολλοί από αυτούς δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, θαμένοι σε τάφους χωρίς κανένα διακριτικό, σε απομακρυσμένα νεκροταφεία, χωρίς καμία τελετή σύμφωνη με την παράδοση και την θρησκεία τους. Οι οικογένειες που επιβίωσαν των ναυαγίων θρηνούν σιωπηλά τους αγαπημένους τους ενώ άλλες οικογένειες αβοήθητες, προσπαθούν απελπισμένα να εντοπίσουν τους αγνοούμενους.


Τα ΜΜΕ αναφέρονται σε αυτά τα τραγικά γεγονότα σαν να μην μιλούν για ανθρώπους, κάνουν λόγο για “θανάτους “λαθρομεταναστών”, παρουσιάζοντάς τους σαν αναπόφευκτους και μοιραίους.

Καθώς παρουσιάζονται ως ανεπιθύμητοι στην ζωή και στον θάνατο, η κοινωνία μας παραμένει σιωπηλή μπροστά σε αυτούς τους θανάτους.

Την ίδια στιγμή υπάρχουν μαρτυρίες για επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο που παρά τις δημόσιες καταγγελίες και την διεθνή κριτική φαίνεται να συνεχίζονται ως σήμερα. Υπάρχουν επαναλαμβανόμενες αναφορές για κακομεταχείριση, πυροβολισμούς, κλοπές και παραβιάσεις κάθε πρωτόκολλου διάσωσης στην θάλασσα.
Στις 20 Ιανουαρίου του 2014 έγινε το τραγικό ναυάγιο κοντά στο Φαρμακονήσι στην διάρκεια επιχείρησης του Ελληνικού λιμενικού. Τρεις γυναίκες Αφγανικής καταγωγής και 8 παιδιά βρήκαν το θάνατο. Όλοι οι επιζώντες μίλησαν δημόσια για το ναυάγιο ως συνέπεια μιας επιχείρησης επαναπροώθησης του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος. Είπαν ότι οι ελιγμοί του λιμενικού σκάφους προκάλεσαν το θάνατο των ανθρώπων. Παράλληλα το λιμενικό δηλώνει ότι επρόκειτο για επιχείρηση διάσωσης , αλλά δεν εξηγεί γιατί το σκάφος τους δεν διέθετε σωσίβια. Oι επιζώντες του τραγικού ναυαγίου συμπεριλαμβανομένου του πατέρα που έχασε την γυναίκα και τα 4 παιδιά του κάνουν λόγο για κακομεταχείριση κατά την άφιξή τους στο Φαρμακονήσι από όπου αφέθηκαν ελεύθεροι με τον όρο να εγκαταλείψουν την χώρα σε ένα μήνα. Ακόμη πλανιέται στην μνήμη μας , όπως καταγράφηκε από τις κάμερες, η αποβίβαση των επιζώντων και η φιγούρα του συντετριμένου πατέρα να στέκεται στην ουρά, κρατούμενος του λιμενικού.

Στις 6 Μαρτίου του 2014 στο νησί της Χίου το Ελληνικό Λιμενικό πυροβόλησε σκάφος προσφύγων με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 3 Σύριοι. Οι αρχές ισχυρίσθηκαν ότι το σκάφος των προσφύγων εμβόλησε το σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού.

Αυτά τα περιστατικά είναι μερικά μόνο περιστατικά από όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο στην ζώνη επιχειρήσεων της Frontex . Το χειρότερο όλων είναι ότι οι αρχές αγνοούν τις άμεσες ανάγκες των επιζώντων για στήριξη και το δικαίωμα τους να θάψουν τα παιδιά, τις γυναίκες, τους συζύγους , τους πατεράδες, το δικαίωμά τους στο πένθος και το θρήνο.
Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα από την Ελληνική πλευρά ενώ δεν λείπουν δεκάδες ανάλογα παραδείγματα στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Στις 5 Μαίου 2014 αναφέρθηκε ναυάγιο κοντά στην Σάμο: 22 νεκροί πρόσφυγες ( ανάμεσά τους 2 έγκυες γυναίκες και 4 παιδιά) 36 επιζώντες. Το πρώτο μέλημα των αρχών ήταν η ανακριτική διαδικασία. Οι ψυχικά και σωματικά τραυματισμένοι επιζώντες κρατήθηκαν τις πρώτες μέρες σε κελί του λιμενικού στην Σάμο όπου δεν δόθηκε πρόσβαση σε καμία τοπική ή Διεθνή Οργάνωση, στερούμενοι κάθε είδους στήριξης. Κανένα καθεστώς προστασίας δεν τους δόθηκε εκτός από το προσωρινό καθεστώς αναβολής απομάκρυνσης.

Πως αισθάνεται κάποιος που την μια στιγμή χάνει την οικογένειά του και την άλλη βρίσκεται κλειδωμένος σε ένα κελί? Δυστυχώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι ίσα δικαιώματα στο πένθος και το σεβασμό των νεκρών τους.

Το Αιγαίο είναι μια φιλική θάλασσα που συνδέει τα έθνη, το ίδιο και το ποτάμι του Έβρου. Συγκεκριμένες πολιτικές και πρακτικές από τις δυο πλευρές έχουν μετατρέψει τα κοινά σύνορά μας σε ένα μεγάλο νεκροταφείο.

Εμείς οι κάτοικοι και των δυο πλευρών της θάλασσας του Αιγαίου και του ποταμού του Έβρου δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο αυτή την κατάσταση.
Δεν ανεχόμαστε πια να μετράμε νεκρά σώματα και να τα θάβουμε σιωπηλά. Η οργή μαζί με τον πόνο μας μεγαλώνουν μέρα με την ημέρα. Θέλουμε να δούμε αυτή την τραγική κατάσταση να αλλάζει τώρα. Η Ευρώπη οφείλει να προσφέρει ασφάλεια σε όσους αναζητούν προστασία ώστε να μπορέσουν να φθάσουν και να βρουν ένα τόπο για να ζήσουν.

NA ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΣΤΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΑΙ ΧΕΡΣΑΙΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ

Kayiki, 20.06.14



ληροφορίες για την συλλογικότητα KAYIKI

Τον Αύγουστο του 2008, ακαδημαϊκοί, ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καλλιτέχνες από την Τουρκία, την Ελλάδα, την Αυστρία και τη Γερμανία, πραγματοποίησαν μία σειρά συναντήσεων στη Χίο και το Δικελλί. Η συλλογικότητα που δημιουργήθηκε ονομάστηκε "Kayiki".

Το κύριο θέμα των συναντήσεων αυτών ήταν να αναζητήσει τρόπους για να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων που προσπαθούν να φτάσουν στην Ελλάδα μέσω του Αιγαίου Πελάγους σχεδόν κάθε μέρα και να υψώσουν τη φωνή τους για τους θανάτους των προσφύγων κατά τη διάρκεια του «ταξιδιού της ελπίδας».

Ως αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας, η συλλογικότητα kayiki ανέπτυξε πρωτοβουλίες για την καλύτερη συνεργασία των ΜΚΟ και των δύο χωρών, ώστε να είναι δυνατή η παρακολούθηση και καταγραφή των παραβιάσεων των δικαιωμάτων των προσφύγων και να προχωρήσει σε δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Ταινίες μικρού μήκους. Κάρτες και ραδιοφωνικά σποτ είναι διαθέσιμα στην Ελλάδα και την Τουρκία αρχικά αλλά και σε όλη την Μεσόγειο και άλλες χώρες.

Pırıl Erçoban 0090 549 483 54 22 (Τουρκία)


Έφη Λατσούδη 0030 6976234668 (Ελλάδα)



In August 2008, academics, human rights activists and artists from Turkey, Greece, Austria and Germany had meetings on the Greek islands of Chios and in Dikili. The group named itself "Kayiki".

Follow by Email